Photos: Panagiotis Mina

No future in dreaming
08/09 – 06/10/2017
Raissa Angeli, Michalis Charalambous, Maria Loizidou, Olga Micińska
Curated by Peter Eramian
List of works
Communication material by Nikos Stephou


In 1977 the British punk rock band the Sex Pistols released their controversial song "God Save the Queen" which included the lyric: "there is no future in England's dreaming". The song became an emblematic attack on the monarchy and the treatment of working-class people in the UK. Investing in a dream means trading the present. The success of an ideology or faith relies on this credit system. Culture is a dreamscape of promises. The phrase "no future" went on to become representative of the punk movement.

Punk politics insists on a DIY ethic as necessary for non-conformity. The less we witness and understand how things work the more susceptible we become to exploitation. Computer-mediated communication technologies require users to invest in digital identities and trade physical presence. Perception-credit, or the extent we are willing to forgo understanding what we are perceiving, has become a currency in the mise-en-scène economy of daily life. As a result, our perception of time/actions and space/objects is constantly warping between dimensions.

Peter Eramian


Το 1977 το Βρετανικό πανκ-ροκ συγκρότημα Sex Pistols κυκλοφόρησε το αμφιλεγόμενο τραγούδι “God Save the Queen” το οποίο περιείχε τον στίχο: “there is no future in England’s dreaming” [δεν υπάρχει μέλλον στα όνειρα της Αγγλίας]. Το τραγούδι έγινε μια εμβληματική επίθεση, τόσο στη μοναρχία όσο και στη διαχείριση της εργασιακής τάξης στη Βρετανία. Το να επενδύεις σε ένα όνειρο σημαίνει να εμπορεύεσαι το παρόν. Η επιτυχία της όποιας ιδεολογίας ή πίστης βασίζεται σε αυτό το πιστωτικό σύστημα. Η κουλτούρα είναι ένα ‘ονειροτοπίο’ υποσχέσεων. Η φράση “no future” [κανένα μέλλον] έγινε στη συνέχεια αντιπροσωπευτική του κινήματος της πανκ.

Οι πολιτικές της πανκ εμμένουν σε ένα DIY ήθος ως βάση της αντι-συμβατικότητας. Όσο πιο λίγο κατανοούμε το πως δουλεύουν τα πράγματα, τόσο περισσότερο δεκτικοί γινόμαστε στην εκμετάλλευση. Η επικοινωνία με τη βοήθεια της προηγμένης τεχνολογίας απαιτεί από τους χρήστες της να επενδύσουν σε ψηφιακές ταυτότητες, αφήνοντας έτσι πίσω τη φυσική, σωματική τους παρουσία. Η πίστωση έναντι της αντίληψης [perception-credit] περιλαμβάνει τον βαθμό στον οποίο είμαστε πρόθυμοι να αφήσουμε πίσω την κατανόηση αυτού που αντιλαμβανόμαστε και έχει γίνει νόμισμα στην σκηνογραφημένη οικονομία της καθημερινής ζωής. Ως αποτέλεσμα, η αντίληψη του χρόνου/πράξης και του χώρου/αντικειμένου τυλίγεται μεταξύ διαφορετικών διαστάσεων.

Πήτερ Εραμιάν