Formworks is an experimental curatorial format led by Evagoras Vanezis which aims at the creation of environments for collaboration and participatory events. These environments, exercises in alternative (spatiotemporal) spacings, are mediums of communication coagulating in diagrammatic matrices formed from latent potentialities and future horizons. The format, tailored for Thkio Ppalies, aims at extending the duration and expanding the space of the manifold act of blurring the lines between concepts and intuitions, theory and practice, but also between thoughts and things. The invited artists, whose practices make us question and reorganise our sense certainties, encourage us to enter explorative terrains where virtualities can be rehearsed, performed and practiced.The formwork is in any case an ephemeral placeholder and perforated depository of affects, concepts and images of thought for an era that hovers after “the end of persuasive speech” (Groys). By utilising the possibilities of arts practice and research as an act of maintaining openness, Formworks takes as its point of departure the diffusion of knowledges that can only exist through the force of the motions caused by our being-with.

Το Formworks είναι μια πειραματική εκθεσιακή συνθήκη σε επιμέλεια του Ευαγόρα Βανέζη, που έχει ως στόχο τη δημιουργία περιβαλλόντων που προωθούν την συνεργασία και τα συμμετοχικά δρώμενα. Τα περιβάλλοντα είναι μέσα επικοινωνίας μέσα στα οποία σχηματίζονται διαγραμματικά πεδία μεταξύ ιδεών, ρευστών πιθανοτήτων και μελλοντικών οριζόντων. Το format, σχεδιασμένο για το Θκιό Ππαλιές, επιχειρεί να προσφέρει διάρκεια και χώρο στην πολλαπλότητα - επανεξέταση των σχέσεων μεταξύ εννοιών και διαισθήσεών, θεωρίας και πράξης, αλλά και μεταξύ σκέψεων και πραγμάτων. Οι προσκεκλημένοι καλλιτέχνες μας ενθαρρύνουν να εξερευνούμε εδάφη όπου διάφορες εικασίες μπορούν να δοκιμαστούν, να επιτελεστούν και να εξασκηθούν. Το Formworks σε κάθε περίπτωση παραμένει ένα εφήμερο πλαίσιο και πορώδης χώρος ανακατάταξης συγκινησιακών ροών και εικόνων της σκέψης που προσπαθούν να επικαιροποιήσουν αυτό που παραμένει μετά από “το τέλος του πειστικού λόγου” (Groys). Έχει ως σημείο εκκίνησης τη διάχυση γνώσεων που δημιουργούνται λόγω της από κοινού έκφρασης διάφορων (απ)όψεων, ενεργοποιώντας τις πιθανότητες της καλλιτεχνικής πρακτικής και έρευνας ως μια πράξη διατήρησης της ανοικτότητας.