In the first part of the film, the sound of bureaucratic mechanisms haunts the background. Procedures have already taken place. The numbers become larger as we speak. A bank grows a beard but refuses to die. It writes the myths of its own immortality. A meeting is taking place at a bank discussing the foreclosure* of a family home in Larnaca. The family details the events that brought them to this dead end. The bank employees insist on the numbers. The numbers become larger as we speak. The bank is crippled but refuses to die. It insists on the myths of its own immortality. One of the bank employees turns to the audience and asks a question: “In your opinion what should the bank employees do?”

What follows is a series of responses from the point of view of various lawyers, housing rights activists, artists, and economists from different localities. Grounded in collaborative practices, the film gathers all these people outside the meeting room. Some attempt to script a way out of the dead end, others recall similar situations. This part points to the starting of the project in 2020 when gatherings and workshops were held by the artists in order to find structures and formats of working together, scripting and researching the context of foreclosures in relation to debt, austerity, financialisation and coloniality and to counter the isolation and desperation they produce.

Our hands peek through the window blinds. We are also there. “In your opinion what should the bank employees do?” The sound of bureaucratic mechanisms rings in our ears. The procedures have not yet been stopped. The numbers become so large they burst open. The temperature of financial logic weakens our pulse. I would simply like to complain about the cold in this room and ask “where are they keeping the body of the deceased?”

*Foreclosures are one of the austerity measures that were imposed on the Cypriot government by the Troika (the EU Commission, the European Central Bank and the International Monetary Fund) after the financial crisis in 2012—2013.

Text: Miriam Gatt

Tracing the effects of financialisation and austerity, the collaborative project The Broken Pitcher attends to a concrete case: a crucial meeting at a bank, negotiating the foreclosure of a family home in Larnaca, Cyprus in 2019. It was first presented across Cyprus in 2022. Since then, it has travelled to places and communities in Beirut, Leipzig, Munich, New York, Amsterdam, Cairo, Novi Sad and beyond, continuing to situate itself within the contexts it encounters.

Στο πρώτο μέρος της ταινίας, ο ήχος των γραφειοκρατικών μηχανισμών στοιχειώνει στο φόντο. Οι διαδικασίες έχουν ήδη τροχιοδρομηθεί. Οι αριθμοί μεγαλώνουν όσο μιλάμε. Μια τράπεζα γερνά, αλλά αρνείται να πεθάνει. Συντάσσει τους μύθους της ίδιας της αθανασίας της. Μια συνάντηση βρίσκεται σε εξέλιξη σε μια τράπεζα όπου συζητείται η εκποίηση* μιας οικογενειακής κατοικίας στη Λάρνακα. Η οικογένεια αφηγείται τα γεγονότα που την οδήγησαν στο αδιέξοδο. Οι τραπεζικοί υπάλληλοι επιμένουν στους αριθμούς. Οι αριθμοί μεγαλώνουν όσο μιλάμε. Η τράπεζα είναι παράλυτη, αλλά αρνείται να πεθάνει. Επιμένει στους μύθους της δικής της αθανασίας. Ένας από τους υπαλλήλους στρέφεται προς το κοινό και θέτει το εξής ερώτημα: «Κατά τη γνώμη σας, τι πρέπει να κάνουν οι τραπεζικοί υπάλληλοι;»

Αυτό που ακολουθεί είναι μια σειρά από απαντήσεις μέσα από τη σκοπιά νομικών, ακτιβιστών για το δικαίωμα στη στέγαση, καλλιτεχνών και οικονομολόγων από διάφορα μέρη. Έχοντας τα θεμέλιά της σε συνεργατικές πρακτικές, η ταινία συγκεντρώνει όλους αυτούς τους ανθρώπους έξω από το γραφείο όπου διεξάγεται η συνάντηση. Ορισμένοι επιχειρούν να γράψουν ένα σενάριο εξόδου από το αδιέξοδο, ενώ άλλοι ανακαλούν παρόμοιες καταστάσεις. Αυτό το μέρος παραπέμπει στην απαρχή του εγχειρήματος, το 2020, όταν οι καλλιτέχνες οργάνωναν συναντήσεις και εργαστήρια προκειμένου να αναζητήσουν δομές και μορφές συνεργασίας, γραφής και έρευνας γύρω από το θέμα των εκποιήσεων, σε σχέση με το χρέος, τη λιτότητα, τη χρηματοοικονομικοποίηση και την αποικιοκρατία, αλλά και να αντισταθούν στην απομόνωση και την απελπισία που αυτές γεννούν.

Τα χέρια μας προβάλλουν στα παράθυρα μέσα από τις περσίδες. Είμαστε κι εμείς εκεί. «Κατά τη γνώμη σας, τι πρέπει να κάνουν οι τραπεζικοί υπάλληλοι;» Ο ήχος των γραφειοκρατικών μηχανισμών αντηχεί στ’ αυτιά μας. Οι διαδικασίες δεν έχουν ακόμη σταματήσει. Οι αριθμοί διογκώνονται τόσο πολύ που εκρήγνυνται. Η θερμοκρασία της χρηματοπιστωτικής λογικής αποδυναμώνει τον παλμό μας. Θα ήθελα απλώς να παραπονεθώ για το κρύο σ’ αυτή την αίθουσα και να ρωτήσω: «Πού διατηρούν τα σώματα των νεκρών;»

*Οι εκποιήσεις αποτελούν ένα από τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Κυπριακή Κυβέρνηση από την Τρόικα (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) μετά την οικονομική κρίση του 2012—2013.

Κείμενο: Μύριαμ Γκατ

Ανιχνεύοντας τις επιπτώσεις της χρηματιστικοποίησης και της λιτότητας, το πρότζεκτ The Broken Pitcher αφορά μια συγκεκριμένη υπόθεση: μια κρίσιμη συνάντηση σε τράπεζα, όπου βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση η εκποίηση μιας οικογενειακής κατοικίας στη Λάρνακα το 2019. Έκτοτε, το πρότζεκτ έχει ταξιδέψει σε τόπους και κοινότητες στη Βηρυτό, τη Λειψία, το Μόναχο, τη Νέα Υόρκη, το Άμστερνταμ, το Κάιρο, τη Νόβι Σαντ και αλλού, ενώ εξακολουθεί να εντάσσεται στο πλαίσιο των συνθηκών που συναντά.